The day my bed became my house

Vandaag ben ik niet uit m’n bed gekomen. Ofja, heel eventjes om te ontbijten maar dat was het dan ook. Ik heb m’n cursus, een zak chips en m’n laptop gepakt en heb dit alles op m’n bed gesmeten samen met mezelf.
Ik heb geleerd, vrij goed zelfs. Ik ben trots. Dat verdient een pauze, een lange pauze. Ik heb gekeken naar de kleine wolkjes gekeken die een gele gloed kregen door de zon die onderging, drijvend in een blauwe lucht achter de zwarte takken van de eik in onze achtertuin. Op die tak zaten verscheidene kleine zwarte vogeltjes. Soms wou ik dat ik zo’n klein vogeltje was.
Ik heb mijn nagel geknipt met een schaar die ik toevallig op m’n bed vond en heb nagedacht over mijn dromen. Niet de dromen in de figuurlijke zin, maar in de meest letterlijke. Over de droom waarin in 3 keer naar huis terugkeerde om 3 keer mijn treinpas te vergeten. Over de droom waarin ik een kleedje had met rode hartjes in een wereld van donkergrijs. Over de droom met de baby op het verlaten kruispunt.
Ja, nog een thermos vol hete koffie en mijn bedhuis is compleet. … En net komt mijn moeder binnen met een tas thee.

Remeniscing of 2007

De laatste weken van 2007 zijn weer aangebroken. Feesten, drinken, familie, vrienden, cadeautjes, kerstbomen en holiday spirit. Een vast onderdeel hiervan is: herinneringen bovenhalen. Zo lijkt het toch. Herinneringen van een lang vervlogen kindertijd, van eerste ontmoetingen en oude bekenden. Dus dacht ik na, hoe is mijn 2007 geweest?

Veel mensen (beter) leren kennen, dat heb ik gedaan. Dat is in grote lijnen positief, maar daardoor denk ik ook meer terug aan het verleden, met wie ik vroeger omging en in welke opzichten dat allemaal veranderd is. In het secundair onderwijs denk je dat je eeuwig vrienden zal blijven met je schoolvriendjes maar op een paar jaar veranderd zoveel.
Vooral de laatste dagen denk ik wel eens na over verloren vriendschappen en of het de moeite zou zijn om eens terug contact op te nemen. Hoewel ik weet dat zij en ik nu in totaal andere werelden leven, andere mensen en andere plaatsen appreciëren… I can’t help but wonder, zou ons karakter ook zo hard veranderd zijn als de plaatsen en de mensen waartussen we ons begeven? Zouden we niet meer met elkaar om kunnen? Misschien is het gewoon nieuwsgierigheid, wil ik weten met wie ze wat heeft gedaan en of ze mij eigenlijk toch een beetje mist. After all, 6 jaar zijn we close friends geweest. Het grootste deel van onze puberteit hebben we samen doorgebracht. We zijn samen op daken geklommen, hebben samen het andere geslacht vervloekt en hebben onozel staan shaken in haar kamer op nederlandse klassiekers. Zou ze daar aan denken en zou ze dat een beetje missen?