The day my bed became my house

Vandaag ben ik niet uit m’n bed gekomen. Ofja, heel eventjes om te ontbijten maar dat was het dan ook. Ik heb m’n cursus, een zak chips en m’n laptop gepakt en heb dit alles op m’n bed gesmeten samen met mezelf.
Ik heb geleerd, vrij goed zelfs. Ik ben trots. Dat verdient een pauze, een lange pauze. Ik heb gekeken naar de kleine wolkjes gekeken die een gele gloed kregen door de zon die onderging, drijvend in een blauwe lucht achter de zwarte takken van de eik in onze achtertuin. Op die tak zaten verscheidene kleine zwarte vogeltjes. Soms wou ik dat ik zo’n klein vogeltje was.
Ik heb mijn nagel geknipt met een schaar die ik toevallig op m’n bed vond en heb nagedacht over mijn dromen. Niet de dromen in de figuurlijke zin, maar in de meest letterlijke. Over de droom waarin in 3 keer naar huis terugkeerde om 3 keer mijn treinpas te vergeten. Over de droom waarin ik een kleedje had met rode hartjes in een wereld van donkergrijs. Over de droom met de baby op het verlaten kruispunt.
Ja, nog een thermos vol hete koffie en mijn bedhuis is compleet. … En net komt mijn moeder binnen met een tas thee.