Een kip zonder kop.

Ik heb de neiging om delen in mijn leven af te bakenen. Een beetje zoals hoofdstukken in een boek. Daarbij verander ik ook iets aan ‘mezelf’. De ene keer al subtieler dan de andere.
Nog niet zo lang geleden is er zo’n deeltje ‘afgesloten’ en daar was ik ongelofelijk blij mee. Het zat allemaal een beetje ‘tot hier’. Maar alweer heb ik het gevoel dat ik een nieuwe start moet nemen.
Ik ben mezelf niet meer de laatste dagen. Ik trek me dingen en mensen te hard aan. Ik koester hoge verwachtingen maar tegelijk ben ik bang voor wat kán gebeuren. Ik wil naar plaatsen waar ik anders ook kom, maar met heel andere motieven. Ik gebruik mensen, een beetje, hoewel ik het zelf niet eens zo goed besef, enkel achteraf. Ik grommel op mensen als ze ook maar een klein dingetje vragen, hoewel ik bij hen altijd terecht kan als dat nodig is.
Het is wel erg duidelijk dat er iets mis is, dat ík iets mis…