Slaap, kindje.

Vrijdagavond, half vijf. Ik hoor een roes uit te slapen of toch tenminste te slapen.

Morgen, straks, sebiet zie ik een vriendin die ik al een jaar niet meer zag. De vorige keer dat ik iets soortgelijk deed verveelden we ons beiden te pletter, het was schaamtelijk. Zo schaamtelijk dat we elkaar ever since niet meer gesproken hebben.

Ik speelde een beetje met mijn glas fruitsap en vroeg me af wat ik in godsnaam te vertellen had aan het meisje tegenover me.
Juist.
Niets.
Confrontaties in m’n hoofd komen wel meer dan eens hard aan. Daar zat ik dan, tegenover een meisje waar ik jarenlang mee naar school was geweest, waar was die ‘kameraadschappelijkheid’? Het leek alsof we vreemden waren. Gij waart gebleven waar ge waart, ik was verder gegaan. Gij bleef dezelfde mensen kennen, ik vergat diezelfde mensen. Uw leven bestond uit: school, mama, liefje. Mijn leven bestond uit: cafés, vrienden, slaaptekort. Hoe combineert ge dat? Voor u was ik een losgeslage student in een ver-van-uw-bed-show. Voor mij waart ge iets wat beter in het verleden was gebleven. Wij wáren twee vreemden, vreemden die ooit toevallig dezelfde school deelden, veel meer dan dat bleek er niet te zijn. Ik kende u al van voor ge een beugel, die spuuglelijke buffalo skateschoenen en uw eerste lief versleet. En toch. Wij hadden elkaar nooit gekend.
Maar verdomme, ge zag er goed uit die dag.
Ge reed mij naar huis, terwijl ik de kiezels onder uw banden hoorde knarsen besefte ik dat ge volwassen waart geworden. Gij waart misschien wel gebleven waar we ooit samen waren maar ge waart wel veranderd, gegroeid, ontsproken uit dat meisje met haar beugel, buffaloschoenen en eerste lief.

Veranderen, dat kan ik niet. Maarja. Ik heb dan ook nooit een beugel gehad.

Generaties

Ik lig tussen potloden, papier, een doos ‘extra zacht-2 lagen’ tissues en een rosse, slaperige kat.

“Ze gaat slapen”
Ja
“Wilt ge dan stil en rustig zijn…?”
Ik zal stil en rustig zijn. Ik zal een kussen tegen m’n gezicht drukken als ik schreeuw, ik zal met dingen smijten die niet te veel lawaai maken, mijn ontroostbare gehuil zal ik voor mezelf houden…

Ze slaapt.