Ergens in een donker hoekje had ik altijd gewenst dat het eens zou gebeuren. Wist ik veel dat hij er ook zo over dacht? “Ik ga je missen” Ik u ook, ongelooflijk hard. Ge zult voor de rest van de dag in m’n hoofd rondspoken. Maar dat kon ik hem natuurlijk niet zeggen, de woorden bleven steken ergens tussen mijn maag en mijn tong.
Het was fantastisch: de flauwekul, het gras, de wijn, de clichés van de voorgaande avond. De warmte van de voorbije dag bleef sluimeren tot rond middernacht. Ik nam een pauze van al de dronkenmanspraat, tegen hem aangedrukt. Toch maar naar binnen, hoe gaan we nu slapen? ‘Slaap jij maar naast mij’ dacht ik, maar toen bleven m’n woorden voor het eerst vastzitten. Na een paar uur lag hij naast mij, op 20cm van elkaar. Niet aanraken. Dat mag niet. Armen te veel en plaats te weinig.
Ik voel zijn aanwezigheid, ik voel dat zijn gezicht vlakbij het mijne ligt. Als ik praat raakt mijn lip het metaal rond zijn lip, naar achter, weg. “Als ge iets echt wilt houdt ge geen rekening met al die zever…” had hij het nu over mij? Was hij hypothetisch? “Is dat zo?” “Ja, maar soms spreekt uw hoofd wel tegen… Maarja” Weg ermee! Weg met dat verstand!
“Ik word terughoudend als ik moe ben” voelde ik hem wat later zeggen. Zijn lippen op enkele milimeters van de mijne verwijderd. Dit is ondraaglijk, nog even en ik spat uiteen.
Zijn lippen op de mijne. “Oei oei” zei ik, instinctief.
Weer zijn lippen. Mijn woorden zaten vast, ik had geen woorden meer.
“Ik ga je missen.” Blijf dan bij mij? Alsjeblief? “Thursday, gij weet van niets he” Nee, ik weet niets. Ik hou het wel voor mezelf, ik doe alsof het nooit gebeurd is en verstik dan in alle woorden die blijven steken.
Valt niks op te zeggen, woorden zijn overbodig…